Dünyanın saygın otel zincirlerinden birinin, İstanbul'un en merkezi ve manzaralı noktalarından birindeki tesisinde belki de onlarca kez konakladım. Markaya olan sadakatimi gümüş onur üyesi olarak adlandırarak beni onurlandırmaları, orayı bir "otel"den ziyade ev güveninde görmemi sağlıyordu. Ancak son konaklamamızda yaşadığımız deneyim, kurumsal sadakatin ve misafir memnuniyetinin bazı işletmeler için ne kadar anlamsızlaşabildiğini acı bir şekilde yüzümüze vurdu.
Otele vardığımızda resepsiyonist, odamızın temizlendiğini ve tüm giriş işlemlerinin tamamlandığını ancak biraz bekleteceğini belirtti. 15 dakika lobide bekleyerek çay veya kahve içmemizi teklif etti. Tesisin hemen yanı başında çarşı olduğu için teşekkür edip valizlerimizi bırakmayı, bu arada çarşıda bir şeyler atıştırıp 30-40 dakika sonra döneceğimizi söyleyerek ayrıldık. Her şey planladığımız gibi ilerledi ve tam 40 dakika içinde otele geri döndük. Zaten yemeğe gitmeden önce odamızın kartı bil verilmişti.
Ancak yukarı çıktığımızda kapı duvarla karşılaştık. Kartı değiştirmek veya durumu anlamak üzere ailemi yukarıda bırakıp resepsiyona indiğimde, masada az önceki personelin yerinde başka bir görevlinin olduğunu gördüm.
Bilgisayar ekranına baktığında yüzünün şekil almasından, o an bir krizi yönetmeye ve durumu kurtarmaya çalıştığını hemen anladım. Birkaç dakikalık gergin bir sessizliğin ardından benden müsaade isteyerek yöneticisine gitti.
Yöneticinin masada kuyumcu hassasiyetiyle yaptığı klavye şovunun ardından gelen cümle, kurumsal nezaketten tamamen uzaktı: "Odanızı değiştirmek zorunda kaldık."
Sebebini sorduğumda ise profesyonellikle bağdaşmayan, birbiriyle hiçbir şekilde örtüşmeyen iki farklı cümle içinde iki ayrı bahane sıraladı.
Bunun üzerine otelin sadakat programının eski ve orta imtiyazlı bir üyesi olduğumu, olası bir hatanın profesyonellikle telafi edilebileceğini ancak söylenen yalanın tüm güveni sarstığını dile getirdim. İşte ancak bu uyarının ardından gerçeği itiraf etmek zorunda kaldılar: Biz çarşıdayken, geçen 30 dakika içinde odalarımızı başkalarına vermişlerdi.
Olayın en sinir bozucu boyutu ise tercihlerimizdeki ısrarcılığımızdı. Ben özellikle iki oda tuttuğumu, bu odaların hem birbiriyle komşu hem de süit niteliğinde olması gerektiğini rezervasyon aşamasında özellikle belirtmiştim ve her şey tam istediğim gibi ayarlanmıştı. Fakat kendi yaptıkları bu büyük hatayı, birbirinden tamamen bağımsız, alakasız odalarla telafi edebileceklerini sandılar.
Kendilerine çok net bir şey söyledim: "Öncelik benim. Eğer bir hata yaptıysanız, bunu benimle değil; yanlış yerleştirdiğiniz diğer müşteri ile telafi edin."
Yaklaşık 20. dakikada çözüm üretmeye çalışmadan, çözüm bulamadıklarını söylediler. Kağıt üstünde "kaybeden taraf" ben oldum.
Aslında onlar öyle olduğunu zannediyor.
Artık maalesef sadık müşterileri gibi hissetmiyorum kendimi. Çok umurlarında olmadan...
Yorumlar
Yorum Gönder